Menu Sluiten

Beetje stil

Het is een beetje stil op “blog-gebied”. Dat komt omdat ik behoorlijk in de war ben. Er gebeurt zo vreselijk veel van binnen door m’n therapie, dat ik een beetje wankel ben. Voor een controlefreak als ik, is het lastig als er van alles in je lijf en hoofd gebeurt en als je er dan vervolgens helemaal niets van snapt. Ik denk trouwens dat het voor iedereen verwarrend zou zijn, maar mij maakt het iets extra aan het wankelen, omdat ik de controle kwijt ben. Ik voelde mij voorheen boos of blij. Nu voel ik veel meer, maar geen idee wat. Soms word ik er toch wel wat “lichter” van, dus dat is goed. Maar er zijn ook veel momenten (die overheersen nu) dat ik met een enorm onstuimig gevoel loop. Er hangt een behoorlijke bui, met cycloon en al boven m’n hoofd, of het giert door m’n lijf en ik heb geen idee welke kant het op gaat. M’n lijf is volledig van de rel. Afgelopen woensdag bij de huisarts geweest en zij heeft het Prikkelbaar Darmsyndroom geconstateerd. Doordat mijn darmflora zo van slag is ben ik moe en uitgeput. Dat ben ik ook door alles wat door m’n hoofd giert, maar door de onrust wil ik eigenlijk alleen maar weg, ontsnappen, hard rennen, gillen, schreeuwen, slaan, schoppen (vreten…). Ik doe m’n best om dat niet te doen. Met deze therapie wil ik juist leren voelen, dus zijn Coping Strategieën juist niet degene die ik nu toe moet laten.

Wat ik wel mooi vind om met jullie te delen is de tekst van een liedje van Marco Borsato. Het nummer heet Was Mij. De songtekst zal ik hier onder plaatsen. Als je op de link klikt, kom je op YouTube bij het liedje. De tekst is zo aangrijpend en ik herken mij zo in het verhaal. Mijn verhaal is heel anders, maar de herkenning qua emoties is enorm groot. Vandaag met creatieve therapie moesten wij een huis tekenen. Wij stelden zelf het huis voor en wij moesten aangeven waar welke emotie in ons huis zat. Een moeilijke opdracht. De therapeute vroeg waarom mijn huis geen deur en geen ramen had, toen legde ik dit liedje van Marco Borsato uit. Er is wel een heel klein lichtje aan gelaten, voor wie echt naar binnen kijkt…..

Er staat een klein en donker huis
Aan het einde van de straat
Niemand loopt er langs
Maar men weet dat het er staat
En dat er vroeger lampjes hingen
Dat het er warm was en gezellig bovendien
Dat je de kinderen hoorde zingen
Maar niemand lijkte nog te weten of te zien

Was Mij
Omarm Mij
Ontdooi Mij
Krab het ijs van m’n ramen
Laat de wereld weer zien wie
Ik was mij
Wie wast

Niemand weet precies
Wat er daar binnen is gebeurt
De muren zijn te dik
En gesloten blijkt de deur
Toch is er een lichtje aangelaten
Voor wie de moeite neemt en echt naar binnen kijkt
Lijkt het zachtjes terug te praten
En is het net alsof een hand naar buiten reikt

Was Mij
Omarm Mij
Ontdooi Mij
Kras het ijs van m’n ramen
Laat de wereld weer zien wie
Ik was mij
Verlos mij
Ontdoek mij
Laat de stilte weer horen
En de liefde weer voelen
Wie ziet mij
Wie hoort mij
Wie wast mij

Er zit een klein en donker kind
Met z’n voeten in het zand
Het vuur ligt aan zijn zij
En het bloed zit aan zijn hand

Genees me en heel me
Omhels en omarm me
Ontdoe me, verlos me
Ontdooi en verlang me
En was me

Begrijp me, vergeef me
Verwoord en beleef me
Breek af en herbouw me
Geloof en vertrouw op mij
Was me
Wie wast me

Posted in Zo gaat het met mij

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *