Menu Sluiten

Allerlei vragen….

Zojuist weer een interessante en intensieve groepstherapie gehad. Het is zo bijzonder om op zoek te zijn naar je eigen ik. Het roept ook veel vragen op. En het lijkt wel of ik altijd overal een antwoord op wil. En dan natuurlijk de hamvraag: “waarom wil ik overal een antwoord op en wat voor gevoel is dat?” Dat is namelijk waar het om draait in de MBT. Een voorbeeld van vandaag; ik vertelde dat ik zo emotioneel ben de laatste tijd en dat ik zelfs zit te huilen voor de tv bij het zien van Koningsdag, maar ook als andere mensen blij zijn of als ik The Voice zit te kijken (en dan bedoel ik niet tijdens de muziek). Het verward mij enorm dat ik daarvan zo emotioneel word. En het is natuurlijk niet erg om emotioneel te zijn, maar het voelt niet als ontroering, die tranen zijn anders, lichter. Het zijn best wel zwaar beladen tranen. Het achterhalen van de oorzaak van deze tranen zou ik denk ik dan toch willen weten. Iemand in de therapie vroeg letterlijk of ik een antwoord wilde op mijn vraag. Waarop ik “nee” antwoordde, maar als ik er nu over nadenk, dan heb ik dat denk ik toch nodig.

Wat een andere vraag is die hier indirect ook mee te maken heeft is de volgende “ben ik hulpbehoevend?” Dat staat misschien een beetje raar als ik dat zo schrijf, tenminste dat vind ik zelf als ik het zo lees, omdat ik altijd de kar getrokken heb. En misschien is dat ook exact de reden waarom ik de behoefte heb, dat er voor mij gezorgd wordt. Diezelfde persoon in de therapie gaf namelijk ook aan dat hij het lastig vond om mij zo te zien en hij had het idee dat ik zou willen dat iemand het voor mij op zou lossen. Dus of een antwoord op mijn vraag of iemand die voor mij zorgt. Ik heb dit ook al regelmatig in de een op een gesprekken meegemaakt. Wat straal ik uit? Waarom kom ik over dat ik mensen het gevoel geef dat ze mij willen/moeten helpen? En begrijp me niet verkeerd, om hulp vragen is niet verkeerd. Alleen wil ik niet een persoon zijn/worden die uitstraalt naar een ander dat ze hulpbehoevend is. Het is fijn als mensen begaan zijn met mij, alleen ben ik wel een volwassen vrouw en wil ik ook zo behandeld worden. En nu popt gelijk de vraag in m’n hoofd “ben ik niet te streng?” Kortom de therapie is intensief en roept veel vragen op.

Posted in Zoals het gaat

2 Comments

  1. Nieltje

    En al die vragen, dat is precies waarom je deze blog hebt, perfect. Stel de vragen ook vooral aan jezelf en hoor jezelf en lees jezelf terug. Er komen dagen dat de puzzelstukjes in elkaar gaan passen en je zelf de antwoorden gaat kunnen geven. Ik begrijp je gevoelens, ook al hebben we een ander ziektebeeld, het is herkenbaar. Er dwars doorheen gaan en alle gevoelens en vragen laten passeren is enorm waardevol en je draagt jouw pad enorm krachtig. Trots op je!

  2. Karin

    Hoi, je kan volwassen zijn en toch behoefte aan hulp of medeleven hebben,dat heeft in mijn ogen niets met elkaar temaken. Waarom zal je daar zwak of kinderlijk voor moeten zijn. Het heeft temaken met gevoel en belevenissen.het wordt gewoon teveel,en je balans ben je kwijt. Je bent opzoek daar na,dat doe je heel goed,het is kracht om hier hulp voor tevragen en daarom ben je in therapie, goed bezig .laat het emotionele zijn gang maar lekker gaan, dat heet ook los laten, zo verwerk je bewuste en onbewuste dingen en dat mag gewoon, het zijn menselijke dingen ,niets om je er voor teschamen.probeer niet te zijn zoals jij zegt andere mensen, wat is gewoon en normaal, niemand weet dat, dat boek bestaat ook niet, vrede met je zelf die kant wil je op, ook dat is moeilijk voor vele ,omdat je je zelf niet heb gemaakt, dan wisten wij het allemaal wel. De ene dag gaat beter als de andere, leer ervan ,inderdaad wees niet te streng, moeilijk, ja zeker. Ik ben trots op je dat jij hier zo hard aan werk.volmaakt is niemand vergeet dat niet. Succes lieverd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *