Menu Sluiten

QUOTE – 06

Dit weekend had ik mijn vriendin voor een nachtje te logeren. Wij hebben elkaar leren kennen op vakantie toen wij beiden nog ukkepukken waren en nog steeds hebben wij contact. Het is niet heel intensief, maar als we elkaar zien is het gezellig.

Omdat wij elkaar niet zo heel vaak spreken, wist zij bijvoorbeeld niet dat ik in de WIA zit en dat het psychisch niet helemaal oké met mij gaat. Ik probeerde haar uit te leggen waarom ik de MBT aan het doen ben. En wat mijn uiteindelijke doel straks is. Oké worden met mijzelf, goed met mijzelf door 1 deur kunnen. En dat ik mijzelf niet meer haat. Het uitspreken dat je zo over jezelf denkt is best moeilijk, je laat in een donker stuk van je ziel kijken. Uit angst dat iemand daar iets over gaat vinden, lach ik het weg, alsof ik het niet gezegd heb. Vervolgens vertel ik verder over de problematiek waar ik tegenaan loop. We praten serieus, maar ook steken we de draak.

Op het moment dat ik deze 2 quotes aan het beschrijven ben, plopt er ineens een idee in m’n hoofd. Ik wilde dus eigenlijk omschrijven dat ik mijn best heb gedaan om te proberen uit te leggen hoe het werkt. Maar dat ik het idee heb, dat we niet echt een connectie gemaakt hebben, terwijl ik het haar probeerde uit te leggen. Dus trok ik de conclusie dat zij (en dan dus niemand) mij ooit zal begrijpen in wie ik ben of waarom ik de dingen doe, of op de manier waarop ik reageer.

En zojuist 2 tellen terug terwijl ik m’n pizza in de oven deed en terug liep om dit verder af te schrijven, kwam ineens een flashback van de therapie van afgelopen vrijdag naar boven. Toen vertelde ik iets waar ik heel erg veel last van had, maar ik had er geen emotie bij. Ik kon er op de een of andere manier ook niet bij. Het kwam daardoor ook niet goed over in de groep en ik vond het op een gegeven moment awkward dat ik het überhaupt ingebracht had. Verder gaande de therapie gebeurde er nog van alles en ook een situatie waarbij ik wel bij m’n gevoel kwam. En toen kwam er wel een wederkerig gesprek op gang. En dat realiseerde ik mij dus zojuist. Ik denk dat ik mijn vriendin te luchtig verteld heb wat er psychisch met mij aan de hand is. Ik weet ook zeker als ik nu aan ons gesprek van gister terug denk dat ik haar overspoeld heb met woorden, dat ik echt heb lopen ratelen. Daardoor kwam er geen emotie bij en was het voor haar denk ik moeilijker om in te leven en/of te begrijpen wat ik nou precies bedoel. Ik heb het idee dat ik het wat oppervlakkig/afstandelijk heb gehouden door er zo over te praten.

Ik heb veel vertrouwen in deze vriendin en zij leest mijn blog (nog) niet. Ik ga haar wel zo vragen of ik de link van deze blog mag sturen en of ze ‘m wil lezen en of ze een reactie wil geven of mijn inschatting van zojuist klopte.

Posted in Quotes

3 Comments

  1. Danielle Schoonderwoerd

    Ik wil daar best wat over zeggen, hoewel ik eigenlijk altijd heel voorzichtig ben met dingen zeggen omdat je zelf aangeeft dat je je erg snel afgewezen voelt en dat maakt het wat lastig om open tegen jou te zijn.

    Ik heb inderdaad niet het gevoel dat ik echt connectie met jou maak, je lijkt alleen op verstandelijk niveau begrip te zoeken (iemand die zegt ‘ik begrijp je’). Maar uiteindelijk gaat het er denk ik niet om dat je alles van elkaar begrijpt, maar om dat je van elkaar houdt. En dat je wat liefde, warmte en geluk met elkaar kunt delen.

    Dat begrip waar je zo naar op zoek bent kan ik je dus niet geven – ik heb niet meegemaakt wat jij hebt meegemaakt en ik ben geen psycholoog. Je bent in therapie om daar zelf achter te komen en dingen voor jezelf een plek te geven, het is echt onmogelijk voor mij om dat te begrijpen. Maar het mooie is: ik hoef dus niet precies alles te begrijpen om met je mee te voelen (empathie) of om van jou als mijn vriendin te houden. Voor mij ben je gewoon Daniëlle, ik zie geen ‘borderline’ of ‘fibromyalgie’. Onze families hebben een band die altijd zal blijven, en daarin zijn alle problemen bespreekbaar – maar vergeet niet dat je maar 1x leeft en dat je je misschien wel fijner voelt als je jezelf wat minder druk maakt over of ik je wel begrijp, en je de mensen van wie je houdt eens een dikke knuffel geeft en ze vertelt wat je voor ze voelt als je een gevoel wilt overbrengen ipv dat je zonder succes steeds probeert uit te leggen wat er in je hoofd zich afspeelt en het zo emotieloos/verstandelijk benadert.

    En wat mij betreft heb je ook geen perfect huis, dure jurken of getatoeëerde wenkbrauwen nodig hoewel dat natuurlijk prima en mooi is als jij je daar goed bij voelt. Voor mij staan die dingen los van wie jij, als mens, bent. Want uiteindelijk gaat t om wie jíj in je hart bent en hoe je je leven leeft met de mensen van wie jij houdt, en die van jou houden. En in hoeverre je in staat bent liefde aan mensen te geven, en het ook te ontvangen / accepteren. Verbinding ontstaat in het hart, niet het hoofd.

    Het valt me ook op dat de extreme eisen die je aan jezelf stelt (zowel fysiek als geestelijk) niet gelden voor anderen. Je vindt mij blijkbaar nog steeds een leuk mens ondanks dat ik absoluut niet voldoe aan jouw eigen hoge standaarden zoals merkkleding, wenkbrauwen, gewicht en verregaande orde&structuur in huis. Dus eigenlijk vind je dat niet het belangrijkste aan iemand. Waarom maak je het dan voor jezelf zo groot? Ik vond je het mooist toen je lang haar had in je eigen kleur, weinig make up droeg en gewoon rondliep in een spijkerbroek en gympen. Maar eigenlijk heeft dat niks te maken met je uiterlijk, maar vooral omdat je toen veel meer jezelf was en meer zelfvertrouwen had. Dat hoe je er uit zag in overeenstemming was met wie je van binnen was. En dat voelt voor mij nu niet zo, het lijkt allemaal wat geforceerd, alsof je jezelf juist dwingt om te zijn wie je niet bent. En daarmee creëer je ook een bepaalde afstand die er niet zou zijn als je uiterlijk in overeenstemming zou zijn met je innerlijk.

    Maar dat is alleen maar hoe ik het ervaar als ik bij je ben, ik vertel het je nu omdat je er zo rechtstreeks naar vraagt. Ik zie je worstelen met jezelf en weet dat ik het niet beter kan maken, en dat vind ik moeilijk. Want ik wil graag dat je lekker in je vel zit! En ik hoop ook echt dat je dat zult vinden.

    Namens mijn vriendin

  2. Madison

    Beste Daniëlle,

    Wij kennen elkaar niet. Doch via Pinterest ben ik bij je Blog Uitgekomen. Je schrijft mooi, vind ik. Doch dat niet alleen. Het is tevens heel herkenbaar voor mij wat je schrijft. En om deze reden, zou ik graag een deel van mijn verhaal met je willen delen. Ik ben in het verleden gediagnosticeerd geweest met Borderline Persoonlijkheidsstoornis, en met Bipolaire Stoornis Type 2, later werd dat omgezet in Bipolaire Stoornis Type 1. Op dat moment waren de therapeuten het er al over eens, dat de BPS-diagnose, een misdiagnose was. Ik bracht meerdere bezoeken aan een verpleegkundige die gespecialiseerd was in Bipolaire Stoornissen. En na meerdere bezoeken aan hem, zei deze verpleegkundige me: ‘Dat je iets hebt, is duidelijk, doch als ik jou was, zou ik het niet in “de Bipolaire hoek” zoeken.’

    In 2014 werd mijn broertje gediagnosticeerd met Autisme, het Syndroom van Asperger. Ik zocht informatie op omtrent de stoornis die mijn broertje had, omdat ik wilde leren zijn stoornis beter te begrijpen. En gedachten: Doch, we lijken toch in veel op elkaar?

    En terwijl ik deze informatie omtrent Autisme opzocht, herkende ik mijn broertje, doch niet alleen hem. Ook mezelf. Ik vroeg me af of er verschillen bestonden tussen mannen mrt Autisme en vrouwen met Autisme. Ik vond een kenmerkenlijst voor vrouwen met Autisme, geschreven door een vrouw met Autisme. En daar, las ik mezelf. Alles. Alles uit die lijst, leek voor mij geschreven. Ik zat op dat moment al 10 jaar lang op een afdeling voor persoonlijkheidsstoornissen, zonder enig positief resultaat.

    Mijn PIT-verpleegkundige nam mijn vermoeden dat ik zelf ook Autisme had, heel serieus. En al de volgende dag, nam mijn toenmalige SPV’er op dringend advies van mijn toenmalige PIT-verpleegkundige, de AQ-test (Autisme-Quotiënt-test), bij mij af. Ik scoorde 37, indicatief voor Autisme. Met spoed werd ik doorverwezen naar het Autisme-team binnen die GGZ-instelling. Ik moest een uitgebreid Autisme-diagnose-traject doorlopen. Mijn ouders werden tevens bij dit traject betrokken. Omdat Autisme een neurologische stoornis is, een ontwikkelingsstoornis, je wordt ermee geboren. Nog datzelfde jaar, 2014, werd ik gediagnosticeerd met Autisme, Klassiek Autisme, doch waarschijnlijk gaat het om het Syndroom van Asperger. Het heet tegenwoordig allemaal Autisme Spectrum Stoornis (ASS). Jaren daarna, werd ook mijn vader gediagnosticeerd met Autisme, het Syndroom van Asperger. Tevens vermoeden van mijn huidige therapeuten, dat mijn moeder ook Autisme had.

    Ik ben kort na het krijgen van mijn Autisme-diagnose, overgestapt naar een andere GGZ-instelling, een Team Ontwikkelingsstoornissen. 7 therapeuten (veel onvrijwillige wisselingen), hebben mij gezegd daar, dat ik geen BPS heb, noch Bipolaire Stoornis eender welk type.

    Omdat wat je schrijft zo herkenbaar is, en omdat ik uiteindelijk toch geen BPS blijk te hebben doch Autistisch blijk te zijn, deel ik een deel van mijn verhaal met je.

    Ik ken je niet, doch een gegeven blijkt nu te zijn, dat vrouwen met Autisme gedurende hun leven een of meerdere misdiagnoses krijgen, alvorens het Autisme in hen gezien wordt. Vooral de misdiagnose Borderline Persoonlijkheidsstoornis, is wat veel vrouwen met Autisme hebben ervaren/ervaren. Met daarbij komende niet zelden, een enorme nasleep vanwege deze misdiagnose. Ik hoop dat mijn verhaal helpend voor je is.

    Groetjes, Madison

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *