Menu Sluiten

QUOTE – 04

Ik loop al 3 weken met een knoop in m’n maag…

Mijn Blog schrijf ik via WordPress. Ik ben redelijk handig met computers en appjes en er is weinig wat ik niet voor elkaar krijg/kreeg. De automatisering wordt steeds geavanceerder en mijn cognitieve vaardigheden nemen af, omdat ik zo druk in m’n hoofd ben met allerlei andere dingen. De man van mijn vriendin heeft mij al vaak geholpen met computertechnische vragen. Ook heeft hij mij geholpen met het opzetten van deze website. Daar ben ik hem heel dankbaar voor. Inmiddels gebruik ik deze website alweer een tijdje en wilde ik wat wijzigingen aanbrengen. Ik heb uren zitten zoeken hoe ik dit aan kon passen en kon het nergens vinden. Lang getwijfeld of ik een appje zou sturen naar de man van m’n vriendin of hij mij wilde helpen, want daar ben ik niet zo heel goed in. Uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en de app 3 weken geleden verstuurd. Ik kreeg vrij snel het antwoord dat het vrij standaard dingen zouden zijn en hij zich niet geroepen voelde om mij te helpen. BOEM! Klap in m’n gezicht. Binnen enkele seconden een hele rij van overtuigingen “ik faal”, “ik had het zelf moeten weten”, “zie je, als ik iets vraag helpt men mij niet”, “dus ik doe er niet toe”, “ik ben het niet waard om geholpen te worden”, “ik mag hier niet zijn”, “ik ben waardeloos”……. De afwijzing doet zo verschrikkelijk veel pijn dat ik een Boulimia aanval krijg, omdat ik vind mijzelf moet straffen voor mijn falen. Waardoor ik direct uitkom bij de volgende quote.

De pijn, het verdriet, de enorm vermoeiende impact, maakt dat ik mij afsluit en niet meer om hulp durf te vragen. Ik ga opnieuw op zoek naar de oplossing voor mijn eerder gestelde vragen en kom er niet uit. Doordat ik er niet uitkom, komen er weer overtuigende gedachten. “Zie je wel, ik ben niet perfect, ik had het moeten weten, ik moet perfect zijn, dan heb ik geen anderen nodig, die laten mij toch in de steek.” En zo blijf ik in een vicieuze cirkel. Ik baal enorm dat ik geen vragen meer durf te stellen en daardoor mijzelf afsluit. Ik doe hierdoor veel alleen en vraag teveel van mijn hoofd en lijf. Het voelt ook niet goed voor mijn zelfvertrouwen en ik kom niet verder. Andere “eenvoudige” vragen durf ik ook niet meer te stellen en ik ben constant bezig in m’n hoofd “ga ik het alsnog vragen, of laat ik het, als ik het laat kom ik niet verder, ik moet sterk zijn en het nogmaals op een andere manier vragen”.

Nee, ik durf niet meer 😔 En iemand anders vragen is helemaal een NO-GO!

Wellicht een goed item om vanmiddag in te brengen tijdens de MBT groepstherapie.

Posted in Zo zijn mijn quotes

3 Comments

  1. Mina

    Kom net weer op je blog terecht door Happy Suzan. Maar deze reactie van de man van je vriendin is echt niet tof! Als iemand je iets vraagt reageer je niet zo! (echt een enorme rare reactie)Dit wilde ik je toch even meegeven en tuurlijk doet dit je pijn dit verwacht je niet maar zegt zo veel over deze persoon! Dus niet over jou meis!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *