Menu Sluiten

De kop is eraf

Hè, hè, dat heb ik gehad. De kop is eraf. Vandaag de eerste MBT gehad in de groep, waarin ik 18 maanden de groepstherapie zal hebben. Voor iedereen een heel spannend moment, ook natuurlijk voor diegenen die al een tijd samen in deze groep zitten. Daar is een soort vertrouwensband ontstaan en dan komen er ineens 2 vreemden bij (ik ben gelijk gestart met nog een nieuw iemand). Iedereen moet z’n weg weer even gaan vinden en dat kost tijd. “Gelukkig” zien we elkaar 2x per week, dus dat zal vrij snel gaan.

Aan de ene kant is het lastig dat het een in- en uitstroom groep is, aan de andere kant kom je in je leven ook zoveel verschillende mensen tegen, dus is het goed om deze wisselingen in de groep mee te maken.

Voordat ik de groep in ging, had ik nog een gesprek met m’n psychiater (tevens begeleider van de groep). We hadden het erover of ik nog iets nodig had om mijzelf te introduceren in de groep. Omdat ik al een aantal individuele gesprekken gehad heb en al in de PRE-groep gezeten heb, weet ik al een klein beetje hoe de MBT in z’n werk gaat. Op zoek naar je gevoel, waarom reageer of doe je dingen zoals je ze doet. Vandaag heb ik geleerd, dat wanneer ik het spannend vind om mezelf te introduceren, dat ik vaak begin te ratelen en m’n hele doopceel op tafel gooi, zonder adem te halen. Dat is wat ik doe. Nu waarom ik dat doe. De gedachte? Ik heb veel meegemaakt in m’n leven en ik heb gemerkt dat mensen “onder de indruk” reageren als ik dat vertel. Mijn achterliggende gedachte is onbewust het allemaal willen vertellen, zodat ik de aandacht heb en er naar mij geluisterd wordt. Het gevoel? Ik heb mij vaak niet gehoord of gezien gevoeld in mijn leven, mede hierdoor is een zelfhaat ontstaan. Ik vind dat ik het niet waard ben om gezien te worden (dit is mijn overtuiging). Dus overstelp ik mensen met al mijn shit, zodat ze niet om mij heen kunnen. Mijn psychiater vroeg mij of ik mij voor kon stellen HOE andere mensen mij dan zien en of dat dan wel zo is, zoals ik zou willen? Hoe mensen mij zien weet ik niet, kan ik ook slecht inschatten. Hoe zou ik dat willen? Dat is ook nog een lastige vraag, als je jezelf nog niet oké vindt (zeg maar…). Dus dat wordt onder andere een mooi doel om aan te werken.

Nieuwe contacten kunnen maken, zonder dat ik de behoefte heb m’n doopceel te lichten en ervaren/voelen dat ik interessant en leuk genoeg ben zonder mijn rugzak. Gewoon omdat ik ben, wie ik ben.

Posted in Zoals het gaat

3 Comments

  1. Annette Elias

    Wat een goede inzichten meis, en ik weet dat je het misschien niet gelooft, maar je bent echt van je zelf leuk genoeg… Weet je, als je je doopceel licht en er verder niets leuks aan je is, houdt het daarna op, maar jouw doopceel is maar een stukje van je… Dit stuk mag er zijn, mag verteld worden, maar het HOEFT niet perse. Je bent ook zonder dat gewoon leuk, lief, gezellig, grappig en ontzettend leuk gezelschap hoor! Ik kijk dan ook uit naar ons uitje over een week of twee! Ik vind het verder heel erg interessant en leerzaam wat je schrijft… wat een goede denkstappen bijvoorbeeld… Die ga ik onthouden! Hopelijk ga je heel veel aan deze therapie hebben. Ik gun het je ZO!! Dikke kus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *