Menu Sluiten

Eigenlijk durf ik niet zo…

Gister vertelde ik dat ik zou gaan schrijven als ik een vreetbui zou krijgen. Vandaag heb ik een stille dag. Niks om handen, goed om te relaxen. En daar gaat het mis. Ik ben niet gewend te relaxen. Het liefst ben ik onderweg of iets aan het regelen. En voor vandaag is dat er even niet. Dus zit ik op de bank tv te kijken en word ik weer bevangen door de onrust in mijn lijf. Heb ik nog wat te eten, wat zou ik kunnen eten, eigenlijk mag ik niet eten, maar als ik nou gezonde dingen eet, dan moet ik wel gaan schrijven, eigenlijk durf ik niet te schrijven, ik schaam mij dood, waarom is dit zo heftig?

Afijn, ik heb mezelf beloofd dat ik zou schrijven, schaamte of niet. Dus ik schrijf en ik stop mezelf vol met gezond “verantwoord” voer. Het blijft proppen……

Volg mij via mijn Social Media pagina's en deel mijn berichten:

2 Comments

  1. Carol

    Dapper dat je hier open over bent. Ik heb vanaf mijn 10de tot mijn 50ste moeten dealen met mijn eetstoornis door seksueel misbruik. Ik ben eruit gekomen door open te zik te verwerken en vooral door gezond geregeld te eten en uit de suikers te gaan. Ook stel ik mezelf iedere keer bij suikeryrek wil ik terug naar de afhankelijkheid naar eten uit snoep wat ik werder had weggegooid uit vuilnis halen . Nee dat wil ik niet. Ik zorg dst ik altijd een pan soep heb vol met groenten. Als ik dan echt iets nodig denk te hebben neem ik soep verwarmt geeft mijn lichaam wat ik nodig heb en rust want daardoor geen eetbui. Het is lang geleden en toch blijft het alertheid vragen. Ik vind het heel dapper wat je schrijft. Sterkte

  2. Esther

    Misschien kan je iets van een hobby doen zodat je wat omhanden hebt? Net als rokers die proberen te stoppen en niet weten wat ze met hun handen moeten doen…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wil je mijn blog delen?